Nicolas Flamel

Nicolas Flamel (ok. 1340 – ok. 1418) – francuski kopista, handlarz manuskryptami oraz postać legendarnie związana z alkemią. Jego nazwisko stało się synonimem poszukiwań Kamienia Filozoficznego i nieśmiertelności.

Życie

Flamel urodził się w Paryżu w rodzinie rzemieślniczej. W latach 1360–1365 rozpoczął naukę w gildii kopistów, a od końca XIV wieku prowadził własny warsztat, w którym kopiował i sprzedawał rękopisy. Jego działalność ekonomiczna przyniosła mu znaczny majątek, co pozwoliło mu na filantropię i budowę kilku kościołów, w tym św. Mikołaja w Paryżu.

Działalność alchemiczna

Do Flamela przypisuje się zainteresowanie alkemią po roku 1382, kiedy według tradycji spotkał tajemniczego mnicha z sufitem w nazwisku Patr?on. To spotkanie, opisane w późniejszym manuskrypcie Book of Abraham the Jew, miało inspirować go do poszukiwań eliksiru życia i przekształcania metali.

Historia Flamela jako alchemika oparta jest głównie na późniejszych źródłach, szczególnie na renesansowych publikacjach, takich jak Le Livre des Figures Hieroglyphiques autorstwa Jean Thomasa (1602). W czasach współczesnych Flamel był znany głównie jako zamożny filantrop, a jego powiązania z alchemią pojawiły się dopiero po jego śmierci.

Legenda i mitologia

W XVII i XVIII wieku Flamel stał się centralną postacią licznych legend:

• Twierdzono, że odkrył Kamień Filozoficzny i dzięki niemu przeżył ponad 600 lat.
• W serii „Harry Potter” J. K. Rowling użyła jego imienia jako inspiracji dla postaci Nigelosa Flamel.
• W literaturze okultystycznej, m.in. w The Secret History of the World (Graham Hancock), przypisuje mu się twórczość tajnych stowarzyszeń.

Choć nie istnieją historyczne dowody na praktykowanie alchemii, legenda Flamela przetrwała jako symbol nieśmiertelnych poszukiwań ludzkiej wiedzy.

Wpływ kulturowy

Postać Flamela inspirowała wielu twórców sztuki i literatury:

• Opera Le Mystère des Alchimistes (1845) – dramat francuski.
• Komiksy i gry komputerowe, m.in. seria Assassin’s Creed i Final Fantasy.
• Współczesne dyskusje o pseudonauce i historii nauki odwołują się do postaci Flamela jako przykładu mitologizacji średniowiecznych postaci.

Śmierć i spadek

Nicolas Flamel zmarł najprawdopodobniej w Paryżu w roku 1418. Jego grób znajduje się w kościele św. Jakuba (Saint-Jacques) i został oznaczony inskrypcją, w której wspomina się o dobroczynności i siedmiu synach – co później stało się tematem licznych spekulacji alchemików.

Bibliografia

• É. Grosser, Les Manuscrits de Nicolas Flamel, Paryż 1885.
• J. Thompson, Le Livre des Figures Hieroglyphiques, 1602.
• A. M. Graham, Flamel: Alchemik i Mit, Londyn 1997.

Zobacz także

Alchemia | Kamień Filozoficzny | Średniowiecze | Paryż | Manuskrypt