Albert Camus

Życiorys

Albert Camus urodził się 7 października 1913 roku w Mondovi (obecnie Dréan) w Algierii, będącej wówczas częścią Francji. Jego ojciec, Lucien Camus, był oficerem francuskiego wywiadu, a matka, Catherine Sintès, zmarła, gdy Albert miał trzy lata. Wychował się w ubóstwie, uczęszczając do lycée'u w Alżyrach, gdzie wykazywał zainteresowanie literaturą i filozofią.

Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia na Uniwersytecie w Algierze, ale zrezygnował w 1935 roku, by poświęcić się pracy dziennikarskiej i działalności politycznej w ruchu Ruchu Odporny oraz w kantonie Komitetu Opozycji przeciwko faszyzmowi. W 1940 roku wyemigrował do Paryża, gdzie kontynuował karierę dziennikarską, pracując m.in. dla francuskiego tygodnika Combat.

Twórczość

Camus jest autorem wielu powieści, esejów i dramatów, które wprowadzają i rozwijają koncepcję absurdu. Do jego najważniejszych dzieł należą:

• Obcy (L'Étranger, 1942) – powieść, w której główny bohater, Meursault, konfrontuje się z bezsensowną rzeczywistością i społecznymi normami.
• Dżuma (La Peste, 1947) – metaforyczna opowieść o walce mieszkańców Oranu z epidemią, będąca alegorią oporu przeciwko totalitaryzmowi.
• Upadek (Le Chute, 1956) – introspektywna powieść, w której narrator Claudius Rambert analizuje własne moralne rozczarowania.
• Mity i Sentymenty (Le Mythe de Sisyphe, 1942) – esej filozoficzny, w którym Camus formułuje swoją teorię absurdu i proponuje "powtarzalne" podejście do życia.
• Rozpacz (La Peste, 1947) – zbiór esejów i felietonów dotyczących etyki, wolności i odpowiedzialności jednostki.

Filozofia absurdu

Camus był jednym z czołowych myślicieli egzystencjalizmu, choć sam odrzucał to określenie. Jego koncepcja absurdu zakłada, że człowiek dąży do sensu i jednocześnie konfrontuje się z chaotycznym, pozbawionym znaczenia wszechświatem. W „Micie o Syzyfie” twierdzi, że jedyną adekwatną reakcją na absurd jest przyjęcie go, nie poddawanie się rozpaczy oraz „bunt” w postaci pełnej świadomości własnej egzystencji.

Nagrody i uznanie

W 1957 roku Albert Camus otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury „za jasny sposób ukazania ludzkich problemów moralnych oraz ich rozwiązania w kontekście współczesnych wyzwań”. W uzasadnieniu Komitetu Noblowskiego podkreślono jego „zaangażowanie w walce o wolność i godność człowieka”.

Śmierć i dziedzictwo

Albert Camus zginął tragicznie w wypadku samochodowym 4 października 1960 roku pod Villeblevin, w pobliżu miasta Parizy. Jego śmierć w wieku 46 lat była wielkim szokiem dla świata literackiego i intelektualnego. Do dziś Camus jest uważany za jednego z najważniejszych autorów XX wieku, a jego prace są studiowane w kontekście filozofii, literatury francuskiej oraz historii ruchu oporu przeciwko totalitaryzmowi.

Bibliografia wybrana

• Camus, Albert. Obcy. Paris: Gallimard, 1942.
• Camus, Albert. Dżuma. Paris: Gallimard, 1947.
• Camus, Albert. Mity i Sentymenty. Paris: Gallimard, 1942.
• Camus, Albert. Upadek. Paris: Gallimard, 1956.
• Camus, Albert. Rozpacz. Paris: Gallimard, 1957.

Więcej informacji można znaleźć w powiązanych artykułach: Francja, Algieria, Egzystencjalizm, Nagroda Nobla.