encyklopedia.space

my (zaimek osobowy liczby mnogiej)

„my” – to polski zaimek osobowy pierwszej osoby liczby mnogiej. Używany jest w odniesieniu do grupy mówiącego i co najmniej jednej innej osoby. W języku polskim zaimek ten pełni funkcję podmiotu zdania, ale może także występować w roli dopełnienia, przydawki lub przyimka (w wyrażeniach typu „z my”).

1. Formy gramatyczne

Zaimek my odmienia się przez przypadki, zachowując jednocześnie stałą formę w liczbie mnogiej:

PrzypadekForma
Mianownikmy
Dopełniacznas
Celowniknam
Bierniknas
Narzędniknami
Miejscowniknas
Wołacz– (nie występuje)

2. Funkcje składniowe

  • Podmiot – najczęstsze użycie: My jedziemy do domu.
  • Dopełnienie – rzadziej, np.: Profesor zwrócił się do nas.
  • Przydawka – w wyrażeniach typu nasze zadanie, gdzie nasze jest odmianą przymiotnika przymiotnika pochodzącą od zaimka my.
  • Okolicznik – w konstrukcjach z przyimkami: z nami, o nas.

3. Zastosowanie w mowie i piśmie

Zaimek my jest elementem podstawowym zarówno w języku formalnym, jak i potocznym. W języku literackim może pełnić funkcję retoryczną, wprowadzając narrację inkluzywną („my” jako narrator obejmujący czytelnika).

4. Odmiany i warianty dialektalne

W niektórych dialektach polskich występują alternatywne formy, np. „mni” zamiast „my” w podmiocie, jednak są one marginalne i rzadko spotykane w literaturze współczesnej.

5. Powiązane pojęcia

6. Historia i etymologia

Zaimek my wywodzi się ze staropolskiego my, które jest spokrewnione z prasłowiańskim *my o tym samym znaczeniu. W językach słowiańskich pierwsza osoba liczby mnogiej przyjmuje podobne formy: rosyjskie мы, czeskie my, słowackie my.

7. Przykłady użycia

  1. My, naukowcy, musimy dbać o przyszłość planety.
  2. W zeszłym roku 2022 my zorganizowaliśmy konferencję w Krakowie.
  3. Dokumenty są dostępne nam w bibliotece.
  4. To jest tylko nasz problem, a nie problem całego świata.

8. Zobacz także

ja (zaimek osobowy), ty (zaimek osobowy), oni, język polski, morfologia