Kleopatra VII Filopator

Kleopatra VII Filopator (69 p.n.e. — 30 p.n.e.) była ostatnią władczynią dynastii pTOLEMEJSKIEJ, rządzącą Egiptem w latach 51–30 p.n.e. Znana jest przede wszystkim z politycznych sojuszy i związków z Juliuszem Cezarem oraz Markiem Antonim, a także z swojej niezwykłej osobowości, wykształcenia i umiejętności dyplomatycznych.

Wczesne życie

Kleopatra urodziła się w Aleksandrii, będącej stolicą hellenistycznego Egiptu. Była najstarszą córką Ptolemeusza XII i Kleopatry VI. Wychowywała się w środowisku wielokulturowym, ucząc się m.in. języka greckiego, egipskiego, aramejskiego oraz łaciny.

Objęcie tronu

W 51 p.n.e. po śmierci ojca Kleopatra, mając zaledwie 18 lat, objęła współrządy ze swoim młodszym bratem Ptolemeuszem XIII. Początkowo rządy te były niestabilne, a spory o władzę doprowadziły do wojen domowych i interwencji Rzymu.

Związek z Juliuszem Cezarem

W 48 p.n.e. Kleopatra spotkała się z Juliuszem Cezarem w Aleksandrii. Legenda głosi, że przybyła na spotkanie na płótnie zwiniętym w słup, aby nie zostać zauważoną. Ich sojusz polityczny i osobisty przyniósł Kleopatrze wsparcie militarne, co pozwoliło jej odeprzeć pretensje Ptolemeusza XIII i zreinstalować się jako jedyna władczyni.

Związek z Markiem Antonim

Po zamordowaniu Cezara w 44 p.n.e. Kleopatra zwróciła się ku Markowi Antoniuszowi. Ich współpraca była nie tylko strategiczna, lecz także romantyczna. Para miała trzejcioro dzieci: Cesariona, Alexandrę i Ptolemajus. W 31 p.n.e. ich siły zostały pokonane pod Akcjum przez wojska Oktawiana (późniejszego Cezara Augusta).

Śmierć i dziedzictwo

Po klęsce pod Akcjum Kleopatra popełniła samobójstwo, prawdopodobnie poprzez ukąszenie węża (aspisa). Zmarła w wieku 39 lat, a po jej śmierci Egipt został formalnie przyłączony do Imperium Rzymskiego.