encyklopedia.space

Parlament Europejski

Parlament Europejski (PE) jest jedną z głównych instytucji Unii Europejskiej. Pełni funkcję przedstawicielską obywateli państw członkowskich UE i współuczestniczy w procesie legislacyjnym, budżetowym oraz kontrolnym Unii.

Historia

Idea wspólnego parlamentu w Europie pojawiła się już w latach 1950. Pierwsza nasza forma powstała w 1979 roku jako Europejski Zgromadzenie, którego członkowie byli wybierani pośrednio przez krajowe parlamenty. Od wyborów w 1979 roku stał się on jedyną instytucją Unii wybieraną w wyborach bezpośrednich, począwszy od wyborów w 1979 roku, a pełny mandat wybrańców uzyskano w wyborach w 2004 roku, kiedy to liczba mandatów została zwiększona do 736, a następnie zmniejszona do 705 po Brexicie w 2020 roku.

Skład i wybory

Parlament Europejski liczy obecnie 705 posłów, zwanych europosłami. Mandaty przydzielane są państwom członkowskim proporcjonalnie do ich liczby ludności, ale z zastosowaniem zasady degressywnej reprezentacji, co oznacza, że mniejsze państwa otrzymują nieco większy udział mandatów w przeliczeniu na mieszkańca.

Posłowie wybierani są w wyborach powszechnych co pięć lat. Systemy wyborcze różnią się w poszczególnych krajach – od wyboru proporcjonalnego w okręgach jednomandatowych po system otwartej listy wyborczej.

Struktura organizacyjna

  • Prezydent Parlamentu Europejskiego – przewodniczy sesjom plenarnym i reprezentuje PE na arenie międzynarodowej. Obecny prezydent to Roberto Antonio Saavedra (od 2022 roku).
  • Komisje stałe – grupa specjalistycznych komisji (np. Komisja ds. Gospodarki i Budżetu, Komisja ds. Środowiska, Ochrony Klimatu i Energii), które przygotowują projekty ustaw i raporty.
  • Grupy polityczne – zrzeszają posłów o podobnych poglądach ideologicznych. Największe grupy to Europejski Ruch Społeczny (ERS), Europejski Ruch Zielonych (EGR) oraz Europejski Ruch Konsolidacji (EK).

Zakres kompetencji

Parlament Europejski uczestniczy w trójinstytucjonalnym systemie decyzyjnym UE, współdziałając z Komisją Europejską i Radą Unii Europejskiej. Jego najważniejsze kompetencje obejmują:

  1. Ustawodawstwo – współtworzy prawo UE w procedurze współdecydowania (obecnie zwanej procedurą ustawodawczą zwykłą). Parlament i Rada muszą zarówno przyjąć proponowany akt prawny, aby stał się on prawem.
  2. Budżet – przyjmuje budżet UE, a także posiada prawo do wprowadzania poprawek i weto wobec wniosków budżetowych Komisji.
  3. Kontrola – zatwierdza członków Komisji Europejskiej, wyraża wotum nieufności wobec całej Komisji, oraz nadzoruje działalność agencji i instytucji unijnych.
  4. Rozszerzenie i negocjacje międzynarodowe – zatwierdza umowy międzynarodowe oraz przyłączenia nowych państw członkowskich do UE.

Relacje z innymi instytucjami UE

Parlament współpracuje ściśle z Komisją Europejską, która jest organem wykonawczym i inicjuje projekty legislacyjne. Wspólna praca odbywa się w ramach tzw. trójkąta decyzyjnego (Parlament – Komisja – Rada). W razie nieporozumień między Parlamentem a Radą, decyzję podejmuje Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który rozstrzyga spory prawne.

Siedziba i prace plenarnych sesji

Pełne sesje Parlamentu Europejskiego odbywają się w trzech miastach:

  • Strasburg – główne miejsce sesji plenarnych.
  • Bruksela – miejsce wykonywania wielu praktyk biurowych i spotkań komisji.
  • Luksemburg – siedziba Sekretariatu Parlamentu.

Władze i symbole

Parlament Europejski posiada własną flagę – niebieskie tło z 12 złotymi gwiazdami ułożonymi w okrąg, symbolizującymi jedność Europy. Jego hymn to „Oda do radości” z IX Symfonii Ludwiga van Beethovena.

Współczesne wyzwania

W ostatnich latach Parlament Europejski zmaga się z takimi wyzwaniami, jak:

  • Wzrost populizmu i eurosceptycyzmu w niektórych państwach członkowskich, co wpływa na skład i programy grup politycznych.
  • Kryzysy klimatyczne – rosnąca rola Europejskiego Ruchu Zielonych w kształtowaniu polityki energetycznej UE.
  • Digitalizacja i ochrona danych – legislacyjne inicjatywy w zakresie RODO i sztucznej inteligencji.
  • Wzmacnianie roli Parlamentu w stosunkach zewnętrznych, w tym w negocjacjach handlowych i polityce zagranicznej.

Źródła i dalsza lektura

Więcej informacji można znaleźć w następujących artykułach encyklopedycznych: